สวัสดี
อยู่ๆก็คิดถึงเธอขึ้นมา และบทกวีนี้เกิดหลังจากรู้สึกเช่นนั้น
ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมองกลับมา หรือ แสดงความเห็นใจในตัวฉัน
มันก็แค่เพียงความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้น สักพักมันจะละลายหายไป เมื่อหัวใจฉันแข็งแรง
ฉันมักอ่อนแอเสมอ เมื่อเจอเรื่องราวที่แย่ ฉันควรมีใครให้คิดถึง และนั่นดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป
ฉันขอโทษ…ที่มักหยิบยื่นความอ่อนแอให้เธอเห็น
เธอควรได้เห็นเพียงด้านที่เข้มแข็งเพื่อเธอจะได้ไม่หน่ายนักเมื่อเจอฉัน
หลายต่อหลายอย่างเป็นเพียงภาพลวง ทว่า ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ มิได้ลวงหลอก
ก็แค่ ความรู้สึกดี ที่ มนุษย์พึงมีให้กัน
ฉันไม่คิดจะทำร้ายเธอ และ ยังอยากเห็นเธอมีความสุข
เธอเชื่อเรื่องของความฝันไหม
ในนั้น…เราเป็นอะไรก็ได้ที่เราอยากเป็น
ในนั้น…เรารู้สึกทุกอย่างได้ที่เราอยากรู้สึก แม้แต่ความรู้สึกที่เรียกว่า รัก
ในนั้น…เราทำได้ในทุกๆอย่าง
แม้จะทรมานมากมายเมื่อต้องพบเจออรุณรุ่ง แต่อีกไม่นานนักที่อาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า
ณ เวลานั้น…ฉันจะได้จับมือเธออีกครั้ง…และฉัน…อาจเลือก…ไม่ตื่นขึ้นมา…อีกเลย
10-1-51
tanada
Filed under: ดอกโศก | Leave a Comment »
