วันนี้ฉันกดแป้นพิมพ์เพื่อกลั่นกรองเรื่องราวออกมาอีกครั้ง แต่ฉันลบแล้วลบอีก
นักเขียน ความฝันที่ยังคงลอยวนอยู่ในห้วงความคิดของฉัน จากเคยมาก ลดน้อยลง น้อยลง
ความจริง ฉันเป็นเพียงนักอยากเขียนที่พร่ำเพ้อกับสิ่งที่ไม่อยู่จริง
น่าเสียใจที่ไม่สามารถเป็นได้อย่างหวัง
สิ่งที่กำลังทำหาได้ขับเคลื่อนใดๆให้ไปใกล้หรือแตะต้องสัมผัสมันได้เลย นักเขียน
ความอยากที่เดี๋ยวมาเดี๋ยวไป ความอยากที่ไม่มีความคงที่แน่นอน
ฉันจึงเป็นเพียงนักอยากเขียนที่กลวงเปล่า
ทุกอย่างเป็นเพียง…ความฝันที่เปลือยเปล่า…จริงๆ
Filed under: วันเหงา-เหงา