สวัสดี

อยู่ๆก็คิดถึงเธอขึ้นมา และบทกวีนี้เกิดหลังจากรู้สึกเช่นนั้น

ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมองกลับมา หรือ แสดงความเห็นใจในตัวฉัน

มันก็แค่เพียงความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้น สักพักมันจะละลายหายไป เมื่อหัวใจฉันแข็งแรง 

ฉันมักอ่อนแอเสมอ เมื่อเจอเรื่องราวที่แย่ ฉันควรมีใครให้คิดถึง และนั่นดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป

ฉันขอโทษ…ที่มักหยิบยื่นความอ่อนแอให้เธอเห็น 

เธอควรได้เห็นเพียงด้านที่เข้มแข็งเพื่อเธอจะได้ไม่หน่ายนักเมื่อเจอฉัน 

หลายต่อหลายอย่างเป็นเพียงภาพลวง ทว่า ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ มิได้ลวงหลอก 

ก็แค่ ความรู้สึกดี ที่ มนุษย์พึงมีให้กัน  

ฉันไม่คิดจะทำร้ายเธอ และ ยังอยากเห็นเธอมีความสุข 

เธอเชื่อเรื่องของความฝันไหม 

ในนั้น…เราเป็นอะไรก็ได้ที่เราอยากเป็น

ในนั้น…เรารู้สึกทุกอย่างได้ที่เราอยากรู้สึก แม้แต่ความรู้สึกที่เรียกว่า รัก

ในนั้น…เราทำได้ในทุกๆอย่าง 

แม้จะทรมานมากมายเมื่อต้องพบเจออรุณรุ่ง แต่อีกไม่นานนักที่อาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า

ณ เวลานั้น…ฉันจะได้จับมือเธออีกครั้ง…และฉัน…อาจเลือก…ไม่ตื่นขึ้นมา…อีกเลย

10-1-51

tanada 

วันนี้ฉันกดแป้นพิมพ์เพื่อกลั่นกรองเรื่องราวออกมาอีกครั้ง แต่ฉันลบแล้วลบอีก

นักเขียน ความฝันที่ยังคงลอยวนอยู่ในห้วงความคิดของฉัน จากเคยมาก ลดน้อยลง น้อยลง

ความจริง ฉันเป็นเพียงนักอยากเขียนที่พร่ำเพ้อกับสิ่งที่ไม่อยู่จริง

น่าเสียใจที่ไม่สามารถเป็นได้อย่างหวัง

สิ่งที่กำลังทำหาได้ขับเคลื่อนใดๆให้ไปใกล้หรือแตะต้องสัมผัสมันได้เลย นักเขียน

ความอยากที่เดี๋ยวมาเดี๋ยวไป ความอยากที่ไม่มีความคงที่แน่นอน 

ฉันจึงเป็นเพียงนักอยากเขียนที่กลวงเปล่า

ทุกอย่างเป็นเพียง…ความฝันที่เปลือยเปล่า…จริงๆ